Wereldkankerdag: drummer Cesar Zuiderwijk over zijn behandeling voor prostaatkanker

Translate instructions

Our website has a translation option, which works on desktop computers and laptops. Follow the instruction below to translate the text:

1. Select the text you want to translate with your mouse or touchpad.

2. Choose ‘Vertalen’ with your mouse or touchpad.

3. Select the language you prefer.

4. You can read and/or listen to the translated text.

5. If a text is long, you cannot translate it all at once. Translate the text in sections instead.

Cesar in zijn woonkamer

Vandaag, op Wereldkankerdag, vertelt drummer Cesar Zuiderwijk over een periode die zijn leven even stilzette. Afgelopen najaar kreeg hij de diagnose prostaatkanker en werd hij in HMC Antoniushove behandeld met een vernieuwende bestralingsmethode. Een gesprek over schrik en opluchting, vertrouwen in zorgverleners én met een belangrijke boodschap: “Mannen moeten meer open zijn over hun gezondheid.”

Het is een koude januarimiddag als we bij Cesar Zuiderwijk aan de keukentafel in Den Haag zitten. Verwarming aan, warme koffie, stroopwafels erbij. Zijn vrouw Hester: “Roep vooral als jullie nog iets willen, hè.” In de bijkeuken trekt ze zich terug, in goed gezelschap van hond Milo.

Net zo ontspannen als de setting is Cesar zelf. Hij neemt een slok van zijn espresso, maakt een grapje, en begint direct te vertellen. “Het gaat goed met mij. Een beetje moe. Ik moet mijn energie over de dag verdelen. Dat ben ik niet gewend; ik ga eigenlijk altijd gewoon door.”

Dat ‘doorgaan’ typeert het leven van de Golden Earring-drummer al decennia. Internationale tournees, stadions vol, altijd onderweg.

Schrik én opluchting
Schilderij van Cesar ZuiderwijkMaar dat leven voelde afgelopen najaar even heel ver weg, toen hij de diagnose prostaatkanker kreeg. De aanleiding was klein. Een controle bij de huisarts. “Gewoon even bloedprikken, niets bijzonders.” Zo’n afspraak die je eigenlijk net zo snel weer vergeet als je hem maakt. Tot de uitslag binnenkwam: een te hoge PSA-waarde. “Je hoofd schiet meteen in de hoogste versnelling. Je zit in het ongewisse: hoe erg is het? Wat betekent dit? Wat komt er op me af?”

Een MRI-scan volgt. Een paar dagen later gaat zijn telefoon. Het is Mariola Geubel, verpleegkundige op de poli Urologie in HMC Antoniushove. Cesar glimlacht: “Die kende ik nog van vroeger.”

Mariola draait er niet omheen. Het is prostaatkanker. Cesar is even stil. “Dat woord alleen al… dat doet iets met je. Je gaat toch denken aan alles wat je nog wil doen. Aan je vrouw. Je kinderen. Je vrienden.” Dan volgt, bijna in dezelfde adem, het goede nieuws. Geen uitzaaiingen. “Dat moment vergeet ik nooit meer,” zegt Cesar. “Ik voelde letterlijk de spanning uit mijn lichaam wegtrekken.”

Nieuwe vorm van radiotherapie
Cesar komt in aanmerking voor de HypoPRIME-behandeling. Een vernieuwende vorm van radiotherapie waarbij slechts vijf intensieve bestralingen nodig zijn, verspreid over 2 weken. En zonder hormoontherapie. Cesar: “Een kwartier per keer. Dat is alles.” Hij schudt zijn hoofd. “Het blijft bijzonder dat zoiets ingrijpends in zo’n korte tijd kan.”

Hij had weinig last van de behandeling, vertelt hij. “Het enige waar ik gek van werd, was dat ik ’s nachts steeds mijn bed uit moest om naar de wc te gaan. Maar verder ging het eigenlijk prima.”

In HMC Antoniushove voelt Cesar zich vanaf de eerste minuut veilig. “Iedereen is zo vriendelijk. Kalm. Deskundig én in voor een lolletje.” Hij noemt ze een voor een. Laboranten, verpleegkundigen, specialisten. Mensen die elkaar duidelijk kennen, die op elkaar ingespeeld zijn. “Je merkt gewoon: ze weten precies wat ze doen. Tegelijk nemen ze uitgebreid de tijd om de behandeling stapje voor stapje toe te lichten. Ik voelde echt: ik sta er niet alleen voor. Dat maakte het draaglijk.”

Openheid over prostaatkanker
Dat Cesar nu zo open over zijn ziekte praat, is een bewuste keuze. “Een paar jaar geleden kreeg een van mijn beste vrienden prostaatkanker. Hij ontdekte het te laat en had al uitzaaiingen. Inmiddels is hij overleden… Dat heeft mij wel wakker geschud.”

“Mannen praten hier te weinig over”, vervolgt hij. “Terwijl het zo simpel kan zijn. Als je toch bloed laat prikken, vraag naar je PSA-waarde. Zo’n extra check is een kleine moeite. Maar kan een wereld van verschil maken.”

Zijn telefoon trilt. “Met Cees.” Het is een doktersassistent van HMC Antoniushove. Hij pakt zijn agenda en glimlacht. “Bloedprikken? Volgende week wordt lastig, dan sta ik in Ahoy. Maar morgen moet lukken.”