Verpleegkundige Daniëlle van Caspel blogt: 'We werken met mensen van vlees en bloed'

31 maart 2022

Daniëlle van Caspel werkt als verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC Antoniushove. Via haar blog geeft ze een persoonlijk kijkje achter de schermen van ons ziekenhuis.

'We werken met mensen van vlees en bloed'

Je hebt van die diensten, waarbij je tien ballen in de lucht moet houden.

Goed zorgen voor de patiënt, collegiaal en geduldig zijn, secuur en volgens protocol werken. Maar ook flexibel zijn, begrip tonen en soms streng zijn. Daarnaast een luisterend oor bieden, zelf de regie nemen maar soms ook loslaten. Tussendoor prioriteiten stellen, feedback geven en kunnen ontvangen, zelf nadenken en soms een ander laten denken. En leerlingen en studenten begeleiden, opruimen, formulieren invullen, scorelijsten bijhouden en ga zo maar door.

Op onze afdeling zijn de afstanden ook nog eens groot, dus je denkt na terwijl je loopt. Twee vliegen in een klap. Dit doen we terwijl het een komen en gaan is van patiënten, familie, collega's, leerlingen, artsen en andere disciplines.

'Ik probeer mijn rust te vinden'

Het blijft een uitdaging want terwijl ik mijn to do-lijst in mijn hoofd langs ga, barst er een patiënt in tranen uit. Ik sta stil en probeer mijn rust te vinden, want ik wil niet dat deze patiënt het gevoel krijgt dat ik al met één been op de gang sta terwijl ik luister naar haar verhaal.

Haar eenmaal gerustgesteld vervolg ik mijn weg en tref ik een boze bezoeker die vraagt waar de arts blijft. Mijn uitleg dat de arts het druk heeft en hij even geduld moet hebben werkt averechts. Ook in deze situatie moet ik op de rem trappen en mijn rust vinden. En ja, dat is soms best moeilijk, want je moet ineens van de derde versnelling terug naar de eerste en kalmte uitstralen terwijl je dit even niet zo voelt.

Nadat de bezoeker gerustgesteld is, ga ik met een fijn gevoel weer verder.

'We werken met mensen van vlees en bloed'

We werken met mensen van vlees en bloed en we hebben allemaal emoties. Patiënten en familie hebben er geen boodschap aan dat jij het druk hebt met je to do-lijstje Ze kunnen hun emoties niet on hold zetten en zijn gewoon bezig met wat ze horen te doen, en dat is patiënt zijn. En de familie is er weer voor de patiënt, zo gaat dat. 

Hoe moeilijk het soms ook is op die momenten, ik denk altijd maar: 'Ik ga straks weer naar huis, het is mijn werk'.

En deze mensen zijn verdrietig en boos, niet om jou te pesten, maar omdat ze het moeilijk hebben en bezorgd zijn. Dat staat volledig los van jou. Het is niet persoonlijk. Ook al lijkt een verpleegafdeling soms op een racecircuit, Max is er tenslotte ook kampioen mee geworden.