Verpleegkundige Daniëlle van Caspel blogt: 'Regels zijn regels'

22 september 2021

Daniëlle van Caspel werkt als verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC Antoniushove. Ze blogt geregeld over het wel en wee in HMC. “Ik was aan het worstelen met de regels, maar ook met mezelf.”

Regels zijn er niet voor niets. Ze geven houvast en bieden duidelijkheid. Zonder regels in het verkeer zouden er al snel gevaarlijke toestanden ontstaan. Zelf gedij ik ook het beste als er duidelijkheid en structuur is. Dat geeft een gevoel van veiligheid.

In de praktijk werkt dit niet altijd zo. Je moet natuurlijk altijd zelf blijven nadenken als je de regels volgt. Of het nu gaat om verkeersregels of regels en afspraken binnen het ziekenhuis.

Bezoekregels: mag je er vanaf wijken?
Persoonlijk heb ik bijvoorbeeld moeite met bezoekregels. Niet de regels zelf zijn ingewikkeld, maar de mensen die zich er niet aan houden. Ik voel me dan al snel een politieagent en dat vind ik lastig. Tijdens de Covid periode was het rustig aan het bed, ten nadele van veel patiënten helaas, maar ik probeer me nu voor te bereiden op de nieuwe situatie. Ik tob met het volgen van de ziekenhuisregels en een beetje menselijkheid om hier soms vanaf te wijken.

Want wanneer wijk je hiervan af? Het is al snel een grijs gebied, waar iedereen anders over denkt.
Als iemand stervende is, dan is het logisch om meer bezoek toe te laten, maar als een patiënt steeds in tranen is, omdat hij of zij weinig mensen mag zien, dan ook? Of moet je dan eerst ernstig ziek zijn?

Zorg uit handen nemen
Een mooi voorbeeld. Ik zorgde ooit voor een oude dame die de Nederlandse taal niet sprak. Ze had een grote buikoperatie ondergaan. Haar dochters waren betrokken en namen mij veel zorg uit handen. Ze wasten haar en kleedden haar aan. Een dag na de operatie lag deze patiënt met drie verschillende lagen eigen kleding aan. De dochters zaten naast haar bed en hielden haar hand vast. Toen zich hier buiten de bezoektijden nog twee familieleden bijvoegden, was de kamer vol en dat belemmerde mijn werk.

Ik moest eerst langs de familie om mijn patiënt te kunnen beoordelen en observeren. Daarna moest ik drie lagen kleding weg 'pellen' om de geopereerde buik met stoma te kunnen bekijken. Ik was aan het worstelen met de regels, maar ook met mezelf.
Ik kom uit een tijd waarin je stil moest zijn in een ziekenhuis en er strenge bezoekregels waren. Bovendien ben ik van mening, en de wetenschap ondersteunt dit, dat een patiënt er het meeste bij gebaat is, om gestimuleerd te worden zichzelf weer te redden. Iets dat moeilijk kan worden, als familieleden alles uit handen nemen.

In gesprek over cultuur en regels
Zo stond ik op een kruispunt tussen de regels volgen of deze aanpassen naar de situatie. Ik ging het gesprek aan, en sprak met een van de dochters over cultuur en regels. Zij gaf aan dat als er iemand ziek is in de familie, de hele familie langs wil komen. Ook is het de taak van de dochters goed voor hun ouder te zorgen. We spraken af dat de familie de bezoekregels moest volgen, maar ik gaf de dochters ook de ruimte. Ik merkte aan de patiënt zelf dat zij hier het beste bij gebaat was. Uiteraard besprak ik het gevaar van teveel op bed liggen. Daarnaast maakten wij afspraken over wanneer ik de controles kwam doen, maar ik zat er niet meer zoveel bovenop. De communicatie verliep beter, met als gevolg een tevreden patiënt.

Achteraf vroeg ik mijzelf af of deze 'aanpak' het ontslag van deze patiënt had versneld of juist niet. Misschien waren we op hetzelfde resultaat uitgekomen. Maar door de zorg meer aan de dochters over te laten, heeft hun moeder minder stress en meer welzijn ervaren, wat positief was voor haar herstel.

Zo kan flexibel omgaan met regels ook iets positiefs brengen. Het zal vaak lastig en een grijs gebied blijven, maar dit was in ieder geval een leermoment voor mij.