Verpleegkundige Daniëlle van Caspel blogt: Door de bomen het bos niet meer zien

8 januari 2020

Het is 2020! Daar gaan we weer met de goede voornemens! Ik weet uit ervaring dat er vaak weinig van terecht komt...

Ik heb me tot doel gesteld om mijn grenzen weer eens goed aan te gaan geven. Ook op de werkvloer. Als ik bij aanvang van mijn dienst in een serene stemming de afdeling betreed, heeft binnen de kortste keren altijd iemand iets van mij nodig. Een collega, een leerling, een dokter, een patiënt of een bezoeker. Maar goed, dat hoort natuurlijk ook bij mijn vak. Alleen is mijn ontspannen gevoel dan vaak als sneeuw voor de zon verdwenen.

Zelf de regie houden

Ik kan natuurlijk overal JA op zeggen en gelijk iedereen te hulp schieten, maar dat werkt niet. Dan loop ik mezelf voorbij, en dan is mijn eigen werk niet op orde. Als ik overal NEE op zeg, werkt dat ook niet. Dan ben ik niet collegiaal en het werk moet natuurlijk ook wel gedaan worden! Ik kan wèl aangeven WANNEER het MIJ uitkomt en dat ik zelf de regie blijf behouden. Voorbeelden: Collega: "Daan, wil je een dienst ruilen?" Ik: "App of mail me maar een voorstel, dan kijk ik daar later naar." Bezoek: "Zuster, mag ik u iets vragen?" Ik: "Ik ben nu medicatie aan het delen, ik kom daarna gelijk bij u langs." Collega: "Daan, wil je mijn morfine controleren?" Ik: "Over vijf minuten ben ik bij je." "Leerling: "Mevrouw, ik loop met u mee vandaag, wilt u me alles uitleggen?" Ik: "Gezellig! Maar bundel je vragen en aan het eind van de dienst gaan we ze doornemen, goed?" en "Noem me alsjeblieft geen mevrouw..."

Als een wandeling door het bos

Deze voorbeelden laten zien dat je èn een goede collega en verpleegkundige kunt zijn, maar ook je eigen regie kunt behouden. Ik leg de leerlingen altijd uit dat het draaien van een dienst als een wandeling in het bos is. Je loopt van punt A naar punt B. Sommige collega's nemen af en toe een zijpad om vervolgens weer op het hoofdpad te komen. Andere collega's blijven stug doorlopen op het hoofdpad. Maar er zijn ook collega's die alleen maar zijpaden nemen en nooit meer dat bos uitkomen. Deze collega' s moeten leren grenzen aan te geven en NEE te zeggen op zijn tijd.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor de zorg, maar voor elk vak. En ook voor je privéleven. Het heeft allemaal te maken met het zorgen voor een gezonde balans. Ik begin dit jaar dus met een totaal ontspannen gevoel aan mijn boswandeling. Wandelt u met mij mee?

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC.

Lees ook haar vorige blog: 'Het zou elke dag Kerst moeten zijn'