Verpleegkundige Daniëlle van Caspel blogt: Alle hens aan bed

28 december 2020

Persoonlijk heb ik het jaar 2020 ervaren als een eeuwigdurende druilerige zondag zonder gezelligheid of leuke vooruitzichten. Een mens werkt meestal om te leven, maar dit jaar voelde het alsof het andersom was. Gelukkig was ik in de positie dat ik een baan had, voor ons velen zeker niet vanzelfsprekend, net als onze gezondheid. Het was een verademing om de deur uit te kunnen, omdat thuiswerken in mijn vak geen optie was. Ik pendelde regelmatig van huis naar ziekenhuis en weer terug.

Men zag ons ineens voor wat wij zijn

Het was een jaar van applaus, maar ook een jaar van agressie en domheid in onze maatschappij. Het beroep 'verpleegkundige' stond wereldwijd in de spotlights, en zag men ons ineens voor wat wij zijn, een onmisbare schakel in onze samenleving. Jammer dat er een pandemie voor nodig was om dit nu pas te kunnen beseffen.

Ik sprak hier wel eens met een patiënt over. Deze man zei: "Ik heb me nooit zo gerealiseerd wat er allemaal bij jullie vak komt kijken en wat voor verantwoordelijkheid jullie hebben". We doen namelijk meer dan mensen wassen of een po geven. Dit zijn natuurlijk hele belangrijke basisdingen, maar er komt zoveel meer bij kijken. Ons vak kan niet zomaar door iedereen overgenomen worden en juist nú zien we daar de gevolgen van. Te weinig handen aan bed.

We zijn allemaal pioniers op het gebied van een pandemie

Het HMC heeft drie locaties, en een onderlinge samenwerking is van cruciaal belang. Maar laten we eerlijk zijn, we zijn allemaal pioniers op het gebied van een pandemie. Wat op de ene dag werkt, is de andere dag weer anders, omdat we zoiets als dit nog nooit hebben meegemaakt. We hebben geen ervaringswijsheid. Het is continu organiseren, plannen en weer bijstellen. Voor de managers een heel gedoe, maar ook voor de verpleegkundigen. Wij worden uitgewisseld aan de andere HMC-locaties, verlaten onze comfortzone en krijgen ook te maken met andere specialismen waar we niet in thuis zijn, waar we de weg niet kennen. Ook lopen we het risico om zelf ziek te worden.

En toch doen we het, samen.

Deze pandemie had en heeft invloed op iedereen in HMC, maar we zullen er toch doorheen moeten. Zorg dus goed voor elkaar, blijf die anderhalve meter afstand houden, en hopelijk een beter 2021!

 

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC en blogt elke maand over haar werk in ons ziekenhuis. Lees hier haar vorige blog.