Verpleegkundige Daniëlle in gesprek met oncologisch chirurg Marinke Westerterp

9 februari 2022

Daniëlle van Caspel werkt als verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC Antoniushove. Via haar blogt geeft ze een persoonlijk kijkje achter schermen van ons ziekenhuis. Dit keer maakt ze een uitstapje als interviewer en ging ze in gesprek met oncologisch chirurg Marinke Westerterp.

‘Mens & werk’

Ik ken haar als een lieve en menselijke chirurg, en zie haar regelmatig na het einde van een operatiedag nog langs haar patiënten gaan. Het blonde haar opgestoken in een knotje dat zijn langste tijd heeft gehad, en inmiddels halverwege haar hoofd bungelt met enkele ontsnapte plukjes haar. Ze wil graag naar huis, naar haar gezin, maar ze wil ook nog langs haar net geopereerde patiënten om goed nieuws te brengen. Ook al weet ze dat dit niet altijd gaat.

Welke patiënt is je bijgebleven en waarom?

Marinke: “Veel patiënten blijven mij bij, maar een patiënte die mij zeer is bijgebleven is een vrouw, iets jonger dan ikzelf met acute klachten. Ze bleek darmkanker te hebben en moest zonder dat ze deze diagnose een plek kon geven direct geopereerd worden. Gelukkig herstelde zij hier lichamelijk goed van. Later kwam de mentale klap, helemaal toen ook bleek dat zij een erfelijke vorm van darmkanker had. De eerste controles was ze zo aangedaan dat ze nergens energie voor had. In de loop van de tijd vond zij manieren om haar leven weer op te pakken. Overigens met niet aflatende steun van haar echtgenoot.'

Hoe laat jij je werk los?

“Door aan eind van de dag altijd even een moment met mijn leuke collega’s de dag door te nemen en de dingen van ons af te praten. Maar wat het beste werkt is om een stuk te gaan rennen op het strand met mijn hond en mijn loopmaatje, of lekker te tennissen en keihard tegen een bal aan te slaan. Ik wil ook boksen weer oppakken, want dat is voor mij ook goed ontladen.”

Waar ben je dankbaar voor?

“Voor een ongelooflijk fijn thuisfront! En dat ik in dit ziekenhuis mag werken met mensen die ervoor zorgen dat ik elke dag met plezier naar mijn werk ga. En natuurlijk ben ik soms boos, verdrietig en voel ik mij machteloos en moe, maar gelukkig is dat maar zelden en voert het werkplezier de boventoon.”

Wanneer stond je voor een lastige keuze?

“Ik sta dagelijks voor lastige keuzes; wel of niet opereren in acute situaties? Toen ik net klaar was met de opleiding tot chirurg stond ik ook voor een keuze. Ik kreeg de mogelijkheid om in het Belgische Leuven een heel mooi fellowship te doen, een chirurg vervolgopleiding voor een aantal maanden. Werkinhoudelijk zeer interessant en uitdagend, maar het betekende ook een aantal maanden zonder mijn gezin. Mijn kinderen waren destijds drie en vijf jaar oud en deze kans hield ook in dat ik alleen in het weekend thuis was. Achteraf ben ik heel blij dat ik het toch gedaan heb, al zijn er veel momenten geweest waarop ik mijn gezin vreselijk miste. Maar het heeft me zowel persoonlijk als professioneel ontzettend veel gebracht. Misschien was ik anders nooit in dit mooie ziekenhuis terechtgekomen.”

Wat is het mooiste compliment dat je ooit hebt gekregen van een patiënt?

“Dat ik, terwijl ik al jaren chirurg was, werd aangezien voor de co-assistent en de tien jaar jongere mannelijke dokter voor de chirurg. Recent heb ik in een brief een heel mooi compliment mogen ontvangen van een patiënte; zij beschreef dat toen ze in een heel diep dal zat en het niet meer zag zitten, door mij weer hoop kreeg en vertrouwen dat het goed zou komen.”

Wat maakt jou aan het lachen?

“Als mijn kinderen ‘s avonds als ik thuis kom lekker gek staan te dansen op Bruno Mars of Michael Jackson.”

Als je morgen wakker zou worden en er een extra vaardigheid of eigenschap bij had gekregen, wat zou dat dan zijn?

“Ik zou graag heel goed willen kunnen zingen! En het zou me fantastisch lijken om te kunnen vliegen als een vogel, of professioneel slalom skiër zijn.”

Wat verwachten mensen niet van jou?

“Dat ik eerst Bouwkunde heb gestudeerd en dat ik graag off piste ski. Ik zou dan ook het liefst in de bergen willen wonen. Ook zou ik graag het bewustzijn van de ‘milieuvriendelijke OK’ groter willen maken, zodat we als HMC niet alleen hoog scoren in kwaliteit, maar ook zo laag mogelijk in vervuiling.”

 

Lees ook het vorige blog van verpleegkundige Daniëlle: 'De maatschappij in het klein'