Verpleegkundige Daniëlle blogt: Inspelen op emoties is een belangrijke taak van een verpleegkundige

10 juni 2021

Daniëlle van Caspel werkt als verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC Antoniushove. Ze blogt geregeld over het wel en wee in HMC. “Het ziekenhuis is een omgeving voor iedereen.”

Een ziekenhuis is een omgeving waar verschillende emoties plaatsvinden. Van "U heeft kanker" tot "Gefeliciteerd, het is een meisje!". Een omgeving waar de wanhoop toeslaat, maar waar ook nieuw leven ontstaat. Een groot contrast dus: leven en dood liggen dicht naast elkaar.

Uiteenlopende situaties, verschillende patiënten, afdelingen en specialismen. Een ziekenhuis is een omgeving voor iedereen! In de regel is het alleen niét een omgeving waar men graag wilt zijn. Sterker nog, je hoopt er nooit te komen, maar je weet dat het in elk mensenleven onvermijdbaar is.

Aanpassen
Als verpleegkundige pas je je steeds weer aan. Op het ene moment ben je met de arts een slecht nieuws gesprek aan het voeren en op het andere moment krijgt een patiënt te horen dat hij of zij 'schoon' is. Als een patiënt lang op de afdeling ligt, en tegenslag na tegenslag krijgt, vinden wij dit net zo rot. Zeker als we getuige zijn hoé hard patiënten soms moeten vechten. En dat het dan toch niet lukt om beter te worden.

Maar ook zijn we net zo blij als een patiënt goed opknapt en weer naar huis mag. Inspelen op emoties is een belangrijke taak van een verpleegkundige. We verplegen mensen met angsten, mensen die boos of agressief zijn, mensen met een psychiatrische stoornis, mensen met een delier, mensen die doof zijn, mensen met een taalbarrière, en krijgen ook te maken met de familie van de patiënt, in alle soorten en maten.

Gênante onderzoeken
Iedere manier van omgang is weer anders. De ene aanpak werkt wel en de andere weer niet. Puur omdat ieder mens anders is. En aangezien wij, de verpleegkundigen, ook mensen zijn, is het niet altijd makkelijk. Als je in een ziekenhuis ligt, wordt je gedwongen om uit je comfort zone te treden. Je ontmoet vreemde mensen, moet je te pas en te onpas je uitkleden of gênante onderzoeken ondergaan, iets wat je normaal nooit zou doen.

Toch doe je het, omdat je beter wil worden! Een patiënt zal zich nooit thuis voelen in een ziekenhuis, maar het streven ernaar is wel mooi. Dat ze zich thuis 'genoeg' voelen om zich te kunnen uiten, te zeggen wat hen bezig houdt. Dat ze zich thuis voelen bij ons, de verpleegkundigen. Want uiteindelijk geven niet de stenen van het gebouw een zieken(t)huisgevoel, maar de mensen die er werken!

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC. Zij blogt maandelijks over wat haar bezighoudt in het werk bij HMC. Lees ook haar vorige blog: Het ‘dit is niet pluis’ gevoel van de verpleegkundige