Verpleegkundige Daniëlle blogt: Het ‘dit is niet pluis’ gevoel van de verpleegkundige

20 mei 2021

Verpleegkundigen zijn getraind in het herkennen van 'afwijkingen'. We herkennen een rare moedervlek al op (anderhalve meter) afstand, en we kunnen alleen al door een blik op iemand een bepaald 'gevoel' hebben.

Dit gevoel hebben we jarenlang getraind, vooral door ervaring en oefenen. Soms zitten we er volledig naast, maar vaak genoeg helaas ook niet. Dit is soms bloedirritant voor de naaste omgeving, maar deze klinische blik kun je, ook na werktijd, niet even uitzetten.

Geoefende observators

Tijdens onze diensten zijn we geoefende observators, verzamelen gegevens en metingen bij onze patiënt. De dokter stelt een diagnose op basis van onze bevindingen. We mogen verpleegkundige diagnoses stellen, sterker nog; de artsen verwachten ook dat we zélf nadenken. Het is een symbiotische samenwerking. Om in voetbaltermen te spreken: Wij geven de voorzet en de arts kopt de bal erin!

Wij kunnen niet zonder de arts en de arts niet zonder ons.

Dat ons geoefende oog een plekje op de eretribune krijgt, om nog maar even in de voetbaltermen te blijven, is meer dan terecht. Het 'niet pluis' gevoel telt namelijk mee in ons dagelijks werk en in de verpleegkundige metingen.

Je instinct vertrouwen

Het 'niet pluis' gevoel ontwikkel je door ervaring, je hebt een bepaalde situatie al eens eerder meegemaakt. Ook jonge collega's leren al vroeg hun instinct te vertrouwen. Wat het woord al zegt; het is een 'gevoel'. Je hebt het idee dat het niet goed gaat met je patiënt, maar je hebt hier niet direct bewijs voor. Naast de feiten en cijfertjes geef jij aan de arts ook informatie die niet altijd gelijk zichtbaar is.

Het is dus een extra bescherming van de patiënt.

Persoonlijk ben ik blij met deze 'antenne', die ik door de jaren heen ontwikkeld heb. Ik kan er vaak op vertrouwen en zie het als een waardevolle 'tool' tijdens mijn werk. Ook al zit ik er wel eens naast, maar dat is beter dan achteraf spijt hebben dat je aan je gevoel voorbij bent gegaan, en een patiënt in gevaar is geweest.

Vertrouw dus op je intuïtie, je onderbuikgevoel, de patiënt is je eeuwig dankbaar!

 

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC. Zij blogt maandelijks over wat haar bezighoudt in het werk bij HMC. Lees ook haar vorige blog: 'Een nieuw begin. Ik ben gevaccineerd!'