Afscheid Sieds Wildenbeest: 30 jaar hiv in de spreekkamer, ‘dit blijft me bij’

Sieds Wildenbeest bij de ‘wachtende figuren’ van Jan Snoeck voor HMC Westeinde, waar hij 30 jaar hiv-zorg gaf.

27 januari 2026

Afscheid Sieds Wildenbeest: 30 jaar hiv in de spreekkamer, ‘dit blijft me bij’

Afstand en nabijheid, twee woorden die perfect passen bij Sieds Wildenbeest. Dertig jaar lang werkte hij als verpleegkundig specialist hiv in ons ziekenhuis, met mensen op hun meest kwetsbare momenten. Altijd dichtbij, maar nooit zonder grenzen. Altijd betrokken, maar ook professioneel.

Nu hij met pensioen gaat, voelt hij pas echt wat die balans heeft betekend. “Sommige patiënten moesten huilen toen ik zei dat dit onze laatste afspraak was,” zegt hij. “En ja, dat raakte mij. Eén patiënt zei: ‘Het voelt alsof ik iemand verlies die echt bij mijn leven hoorde’.”

Sieds zag hiv veranderen. Van een levensbedreigende ziekte naar een chronische ziekte waar je mee leert leven. “Mensen komen hier soms jaren,” zegt hij. “Je loopt een deel van hun leven met ze mee “Ik besef heel goed wat ik voor mensen beteken. Soms ben ik de enige met wie ze over hun hiv praten.”

Het moment dat alles stilvalt

“Dat eerste gesprek vergeet niemand,” zegt Sieds. Dan weet je net dat je hiv hebt. En dan ligt alles even stil.” Het algemeen stigma maar ook het zelfstigma is groot. “Ook je achtergrond speelt mee in hoe zwaar dat voelt,” zegt hij. “Soms zijn mensen keihard voor zichzelf. Dan denken ze: dit is mijn schuld, ik ben vies.” Dan zeg ik: “Jij hebt niks fout gedaan.”

Dat is voor Sieds het hart van zijn werk. Het gaat hem niet alleen om medicatie, maar ook wie je bent. In zijn spreekkamer gaat het vaak diep. De verhalen zijn intiem en persoonlijk. Over het leven, maar dan met hiv. Wat die diagnose met je doet. Voor jou. Voor je relaties. En over de vraag die bijna iedereen stelt: aan wie vertel ik dit? En hoe open durf ik te zijn?

Die vraag kende Sieds ook zelf. In zijn spreekkamer hangt een interview uit de krant. De kop zegt het al: “Het is geruststellend als ik zeg dat ik zelf hiv heb.” Ja, ook Sieds leeft met hiv. “Als ik niet open ben, hoe kan ik dat dan verwachten van mijn patiënten?” Maar open zijn naar de wereld is niet altijd zo simpel.” Hij pauzeert even. “Dus ik zeg liever: wees open naar jezelf. Accepteer dat je dit hebt. En voel je niet schuldig.”

Luisteren en geruststellen

Sieds leeft al 22 jaar met hiv. “Ik voel altijd aan of ik het in de spreekkamer kan zeggen,” vertelt hij. “Meestal kan dat wel. Maar als iemand er niet op reageert, laat ik het erbij. Soms kijken mensen je ineens aan van: oh? En dan open je het gesprek juist. Dan zeggen ze: “Hoe was dat voor jou?”

“Ik ben niet alleen verpleegkundige,” zegt hij. “Ik ben ook gewoon iemand met hiv. Dat is iets extra’s.” Maar hij benadrukt meteen: “Je hoeft geen hiv te hebben om dit werk goed te doen. Het gaat om luisteren. En geruststellen.”

“Iemand zei ooit tegen me: ‘The quietness you see in me is the quietness you put in me.’”
Dat bleef hangen. Rust. Luisteren. Dat is het.

Vertrouwen

Wat hij het meeste gaat missen? “Het contact met mensen. Met hun verhalen. Dat ze me vertrouwen en dingen vertellen die ze nergens anders kwijt kunnen.” Hij blijft even stil. “Dat neem ik mee.”

“Wat ik mijn opvolgers meegeef”?

“Blijf mens. Blijf dichtbij. Want soms zijn wij de enige waar iemand met hiv veilig mee durft te praten. Zorg goed voor ze. Dat is wat telt.”