Samen beslissen in de garage én in de spreekkamer

30 mei 2022

Danielle van Caspel werkt als verpleegkundige op de oncologie-afdeling van HMC Antoniushove. Via haar blog geeft ze een persoonlijk kijkje achter de schermen van ons ziekenhuis.

Samen beslissen in de garage én in de spreekkamer

Stel: je brengt je kapotte auto naar de garage. De monteur kijkt hem na en geeft de voor- en nadelen aan van het wel of niet repareren. Je onderhandelt of het nog zinvol is om je dierbare bolide te redden. Soms is een kleine reparatie nodig om weer jaren verder te kunnen rijden, maar soms is de auto simpelweg op.

Samen heb je vele mooie kilometers gereden en mooie vakanties meegemaakt, maar aan al het goede komt een einde en het is tijd om het stuk ijzer met wielen los te laten en een nieuwe aan te schaffen. Deze onderhandelingen met een garage zijn zakelijk, de monteur legt duidelijk uit wat er aan de hand is en wat hij er wel of niet aan kan doen.

Samen kom je tot de juiste keuze

Je luistert en komt al pratende samen tot een overeenkomst, en bij twijfel kun je naar een andere garage gaan. Er zijn geen emoties bij gemoeid, want het gaat om een auto en niet om een mens. Het is wat het is en je beslist samen over zijn lot.

Verplaats deze situatie nu eens naar een ziekenhuis. Alleen is de auto een geliefd familielid. Er komen gevoelens bij kijken, iets wat bij een auto niet het geval is.

Toch heeft de situatie overeenkomsten.

Je hebt maar één lichaam

De patiënt gaat naar de arts omdat hij klachten heeft, de arts doet onderzoek en komt uiteindelijk tot een diagnose en een voorstel voor behandeling. De arts denkt na over hoe hij het nieuws brengt. Soms is het goed nieuws en soms minder goed.

De arts gaat in overleg met de patiënt en de familie een eventuele behandeling starten. Zoals bij kanker. Wel of geen chemo? Opereren of bestralen? Elke stap gaat in overleg. Is de behandeling zinvol, wat zijn de complicaties, wat is de prognose. Het is een opsomming van voor en nadelen en de patiënt is uiteindelijk diegene die de beslissing neemt. Het is namelijk zijn eigen lichaam.

De patiënt mag er even over nadenken of wil misschien zelfs wel een second opinion. Je hebt maar één lichaam en daar is men zuinig op. En de familie is zuinig op zijn dierbare. Het is geen auto die je inruilt voor een andere auto.

In vroegere tijden ging men ook naar de dokter. Die zei dan wat er aan de hand was en wat hij hier aan ging doen. De patiënt ging ervan uit dat wat de dokter zei ook klopte, want hij had er immers voor geleerd. Er was weinig ruimte voor dialoog, samen beslissen of zelfs discussiëren.

Zelf de regie over je behandeling

In de hedendaagse tijd betekent samenwerken aan herstel ook daadwerkelijk 'Samenwerken'. De patiënt spreekt zijn verwachtingen uit naar de arts, maar andersom ook. Want pas dán is de grootste kans op succes. Als voorbeeld vraagt de arts of de patiënt ervoor kan zorgen om af te vallen of aan te komen, of te stoppen met roken. Ook de familie wordt hier vaak bij betrokken ter ondersteuning van de patiënt.

Het is een mooie samenwerking met als doel dat er uiteindelijk een tevreden en gezonde patiënt het ziekenhuis verlaat.

Als klant in een ziekenhuis heb je uiteindelijk, net als in een garage, zelf de regie over je behandeling.