Kerst bij Tineke thuis, ze herstelt van kanker

25 december 2018

Tineke Kok kreeg onverwacht te horen dat ze een ernstige vorm van darmkanker heeft. Nu, vele operaties verder pakt ze de draad weer op, ze is een warme, sterke vrouw met een echt Haags hart. Sinds de diagnose vertrouwt ze volledig op de zorg van HMC en het team van chirurg Marinelli.

In haar gezellig versierde woonkamer springen de hondjes Kruimel en Koekie druk blaffend rond. Overal waar we kijken zien we kerstversiering. ‘Ik ben dol op Kerst, in oktober begin ik al met opbouwen’, zegt Tineke. Onze afspraak om in december bij haar langs te komen is al in de zomer gemaakt. Als bezoekster van het Informatieplein Oncologie in HMC Antoniushove vertelde ze aan coördinator Rigtje Smid dat Kerst voor haar het mooiste moment van het jaar is en of we bij haar thuis wilde komen om haar huis te bewonderen. 

'Als mijn tijd is gekomen, grapt Tineke, dan wil ik gaan met al mijn kerstversiering om mij heen, ook al is het lente’.

‘Dat het zo erg was, had ik nog steeds niet door’

Het is feest op ‘Het Westerdonk’ waar Tineke al jaren met plezier als groepsleidster werkt voor mensen met een verstandelijke beperking. Tussen de rolstoelen door loopt ze samen met de bewoners de polonaise. Terug naar huis in de auto krijgt ze ineens buikpijn. Ze denkt aanvankelijk aan buikgriep, maar de pijn wordt alleen maar erger, een paar dagen later gaat ze naar haar huisarts.

De huisarts verwijst haar direct door naar de Spoedeisende Hulp van HMC Westeinde, waar een echo wordt gemaakt. Of ze een familielid wil bellen om te komen, krijgt ze na de scan te horen, ze is die dag alleen naar het ziekenhuis gegaan. Er volgen nog meer onderzoeken. Ze is verbaasd dat dit allemaal nodig is voor een blindedarmoperatie, want dat zal het zijn denkt ze. Uren later zit ze in een aparte kamer tegenover een arts die haar vertelt wat ze niet had verwacht. Het is geen ontstoken blindedarm, maar een kwaadaardige tumor in de buik, darmbuikvlieskanker. Pas dagen later begrijpt ze de bezorgde gezichten van iedereen in het ziekenhuis en waarom de uitslag zo lang duurde. ‘Dat het zo erg was, had ik nog steeds niet door’, zeg ze nu met een echt Haags accent. ‘Ik wil naar huis was mijn eerste reactie’. ‘Nee mevrouw Kok, u moet blijven, morgen wordt u geopereerd’.

‘Mag ik ook naar huis?’

In HMC Antoniushove volgt een buikoperatie waar de tumor in de darm door chirurg Marinelli wordt verwijderd. Een dag later ziet ze op de verpleegafdeling Oncologie bijna alle patiënten naar huis gaan. ‘Mag ik ook naar huis?’, vraagt Tineke aan de verpleegkundige. ‘Nee Tineke, dokter Marinelli komt zo langs’. Ze wordt ongerust. 'Hé ‘kankerlèjâh’ ben jij er ook nog’, roept een mannenstem vrolijk in vertrouwd Haags vanuit het bed naast haar. Ze schiet in de lach. Van dit soort kankerhumor houdt ze en door deze mede kankerpatiënt beseft ze in welke situatie ze is terechtgekomen.

Vertrouwen in het team om mij heen

Met chirurg Marinelli heeft ze sinds haar diagnose in het ziekenhuis een goed contact, ze heeft het gevoel dat ze alles aan hem kan vragen. Marinelli vertelt haar na de operatie direct en eerlijk dat ze een bijzondere vorm van kanker heeft die is uitgezaaid naar het buikvlies en dat ze voor een speciale HIPEC behandeling naar Amsterdam moet. ‘Ik was heel boos en riep dat ik als rasechte ADO supporter van mijn leven niet uit Den Haag ga en zeker niet naar Amsterdam’. Maar ze ziet aan het gezicht van Marinelli dat hij het moeilijk vindt om haar dit slechte nieuws te vertellen en vanaf dat moment voelt ze een enorm vertrouwen in het hele team om haar heen.

‘U moet dit niet zien als een peulenschilletje’

In 2014 volgt de eerste HIPEC behandeling in het Antoni van Leeuwenhoek die bijna 12 uur duurt. Bij deze behandeling verwijdert de chirurg de zichtbare tumoren. Daarna wordt verwarmde chemotherapie rondgepompt in de buikholte om de achtergebleven uitzaaiingen aan te pakken. De operatie slaagt, ze herstelt en zodra het kan, gaat ze terug naar Den Haag voor Marinelli die bij Tineke een stoma aanlegt. ‘Ik ben een echte Hagenees dus ik zei stoer dat ik vanwege mijn werk hier net een cursus voor had gedaan’. ‘Nee, mevrouw Kok’, zei Marinelli, ‘u moet dit niet zien als een peulenschilletje’. ‘Vlak voordat ik onder narcose ging, fluisterde hij zacht in mijn oor dat hij ging zorgen dat ik zo min mogelijk last zou hebben van de stoma’.

Gelukkig gaat het heel goed nu

Helaas stijgen in 2017 haar bloedwaardes. Marinelli belt haar zelf op voor een afspraak om langs te komen in het ziekenhuis. ‘Marinelli is altijd heel opgewekt als ik binnen kom, maar nu keek hij naar beneden en ik hoorde aan zijn stem dat het fout was’. Tineke moet voor een tweede HIPEC behandeling naar Amsterdam.

Tineke heeft er vrede mee. ‘Als ik ga dan ga ik. Ik zit al in geleende tijd. Gelukkig gaat het nu heel goed met me. Het is niet altijd ‘lang leve de lol’. Maar ik ben steeds meer gaan accepteren, het went kanker. Voor het eerst ben ik de datum van mijn bloedprikken vergeten. Dat is een goed teken zegt Laura, zij is mijn verpleegkundig consulent darmchirurgie in HMC. Marinelli en Laura zijn mijn kankerteam’.