Interview: arts-assistent Rianne Brand van de IC

19 mei 2020

Al vóór de ‘intelligente lockdown’ in Nederland, was Rianne Brand alert op de ontwikkelingen rondom het coronavirus. De arts-assistent (ANIOS) op de Intensive Care van HMC wilde fit to perform zijn op het moment dat zij en haar collega’s mogelijk hard nodig zouden zijn. “Vrijheid is ons grootste goed, maar momenteel ook een van onze grootste verantwoordelijkheden.”

"Als student en arts-assistent woonde ik wereldwijd veel congressen en trainingen bij, iets waar veel internationale vriendschappen uit voort zijn gekomen. Toen bevriende artsen uit Italië hun indrukwekkende persoonlijke verhalen deelden op social media realiseerde ik mij dat we ons voor moesten bereiden op iets wat mogelijk ook veel impact zou gaan hebben in Nederland. Voordat de eerste patiënt in HMC werd opgenomen, vroeg ik collega’s uit Lombardije en Brabant om advies: wat hadden zij achteraf gezien graag vooraf willen weten om beter voorbereid te zijn?”

Je hebt je goed voorbereid, dus?
“Voor zover dat mogelijk is. Een crisis kenmerkt zich doordat systemen plotseling en vaak onverwacht overvraagd worden. Voorbereiden op een crisis is dus per definitie maar beperkt mogelijk. Wel trainen we op diverse bijzondere situaties. Zo hield HMC niet lang voor de coronacrisis nog een grootschalige crisisoefening. Daarnaast zorgde ik voor een goede basis: voldoende bewegen, gezond eten en voldoende (nacht)rust. Ook hield ik er rekening mee dat ik mogelijk zou gaan werken in onbekende omstandigheden en met beperkte middelen. Dat het een nieuw virus betrof, betekende bovendien dat we rekening moesten houden met veel onbekendheid en onzekerheid.”

Is dat frustrerend?
“Zeker, ondanks dat werken met onzekerheden bij ons vak hoort. Zo is het moeilijk om (familie van) coronapatiënten op de Intensive Care regelmatig geen antwoord te kunnen geven op specifieke vragen. Hoewel een opname op de Intensive Care altijd onzekerheid met zich meebrengt, kunnen wij bij andere langdurige opnames vaak aangeven of de situatie lijkt te verslechteren, stabiliseren of verbeteren. Omdat het verloop bij het coronavirus sterk verschilt - zowel tussen patiënten als over de tijd - moet ik regelmatig benoemen dat we écht geen verwachtingen kunnen uitspreken. We bekijken de situatie per dag, per dienst of soms zelfs per uur. Ik vind het belangrijk om daarin open en eerlijk te zijn, ook al realiseer ik mij dat het een heel onbevredigend antwoord kan zijn. Dergelijke onzekerheid is zwaar voor de patiënt en familie, maar raakt zeker ook ons als zorgmedewerkers.”

Waar haal je je positiviteit vandaan in deze woelige tijden?
“Hoe vreemd dat misschien ook klinkt: het is ook een heel leerzame periode waarin ik veel dankbaarheid ervaar. Ons team op de IC is erg verbonden, iets wat we in deze tijd opnieuw goed beseffen. Bovendien krijgen we fantastische hulp van (oud)collega’s van binnen of buiten het ziekenhuis die geen moment hebben getwijfeld om bij te springen op onze Intensive Care. Om juist in deze tijd een bijdrage te kunnen leveren, voelt heel waardevol. Samen hebben we één gezamenlijk doel en dat is deze periode het hoofd bieden en daarnaast zo vlot en veilig mogelijk de reguliere zorg weer opstarten.”

Hoe zorg je voor ontspanning in persoonlijke tijd?
“Humor! Zeker in het begin van de coronacrisis was de toon in de media er een van zorgen. Er waren op dat moment voldoende collega’s die zich hard maakten voor het naleven van de maatregelen door hun bezorgdheid te delen. Ik wilde aan datzelfde doel bijdragen met positiviteit en een vleugje humor, een fenomeen wat in de psychologie nudging wordt genoemd.”

Leg eens uit?
“Zo deed ik op mijn vrije dagen alsof ik op reis was en plaatste daarbij ‘vakantiefoto’s’ in en om mijn eigen huis, inclusief cliché hashtags. Dit alles met een grote spreekwoordelijke knipoog. Ook nodigde ik mensen uit voor digitale etentjes: dan aten we ’s avonds met een bonte mix van vrienden en kennissen met telkens een ander wereldthema inclusief bijpassende achtergrond en muziek. Bovendien ontdekte ik bijzonder mooie plekken in mijn directe omgeving. Voor iemand die normaal gesproken het liefst zo vaak mogelijk haar rugtas pakt voor een spontaan internationaal avontuur was dat zeker een eye opener. Een fenomeen waar ik zelfs een nieuwe hashtag voor in het leven heb geroepen: #wonderlust, als tegenhanger van het populaire #wanderlust.. Want vrijheid is ons grootste goed, maar momenteel ook een van onze grootste verantwoordelijkheden.”

 

wonderlust_rianne.jpg