Indringende verhalen op drukbezocht symposium Terrorism and Disasters

12 september 2016

Donderdag 8 september vond in Pathé Buitenhof in Den Haag het symposium Terrorism and Disasters plaats, georganiseerd door MCH-Bronovo. Voor een volle zaal, met belangstellenden uit heel Nederland, vertelden met name professionals uit andere Europese landen over hun ervaringen met slachtofferzorg na een terroristische aanslag. De sprekers kwamen uit Parijs, Oslo, Londen en Brussel. Daarnaast spraken twee Nederlandse deskundigen. Inzet van de avond was om de ervaringen in andere landen te gebruiken om stil te staan bij de vraag of wij in Nederland goed voorbereid zijn op dergelijke situaties.

De persoonlijke ervaringen van de sprekers waren indrukwekkend en tegelijkertijd leerden de aanwezigen veel over wat een aanslag anders maakt dan groot ongeluk of andere calamiteit. En ook over wat dat dan betekent voor de geneeskundige hulp.

Youri Yordanov (Spoedeisende Hulp Arts, Universitair hoofddocent Spoedeisende geneeskunde) coördineerde de zorg in het Hospital Saint - Antoine, Parijs, bij de aanslagen in 2015. Hij vertelde: “What worked well: ‘we never did war medicine or surgery, we did not downgrade our quality of care, we did what we do everyday, emergency medicine”.

Adjudant-Chef Jan Vaes (Spoedeisende Hulp Verpleegkundige, Crisiscel & MHKA & Geneesheer) betrokken bij de opvang op Zaventem, gaf aan dat er sprake was van een ‘militaire aanpak’ om de grote stroom slachtoffers aan te kunnen.

Kjell Syversen (Anesthesieverpleegkundige/EMT, Oslo) maakte duidelijk dat (gebrek aan) veiligheid voor de hulpverleners een belangrijke factor is bij de opvang van slachtoffers.

Crispijn van den Brand, SEH-arts bij MCH-Bronovo en één van de organisatoren: ‘Het was een zeer geslaagde avond, met indringende en inspirerende verhalen van artsen en verpleegkundigen die hun persoonlijke verhaal vertelden over de aanslagen in Oslo, Londen, Parijs en Brussel. Wat hierbij opviel was dat alhoewel alle aanslagen anders waren er wel terugkerende thema’s waren van zaken die goed gingen en die beter konden. Wat overal goed ging was het gevoel van saamhorigheid en het nemen van verantwoordelijkheid, punten die beter konden lagen vaak op het gebied van communicatie, veiligheid en slachtofferidentificatie.’