De zorg is wèl leuk

13 februari 2019

"Waarom ga je niet in het ziekenhuis werken“?, vroeg ik aan mijn dochter van zestien jaar. Het idee van poep, pies, ziek zijn, en doodgaan stond haar al tegen. Maar na het lopen van haar maatschappelijke stage op mijn afdeling wist ze het helemaal zeker; de zorg is wat ik NIET wil! Beetje onverwachts, maar in ieder geval duidelijk.

Jammer? Ja, heel jammer, want vandaag de dag wordt het steeds moeilijker de jongeren te enthousiasmeren voor een baan als verpleegkundige. En hangt het poep en piessyndroom als een sluier boven ons vak.

We ruimen niet de hele dag poep en pies

Verpleegkundige worden is een roeping, hoor je nog steeds. Wie riep er dan? Wat achterhaald inmiddels, maar wellicht toch met een kern van waarheid? "Met alleen een roeping kan je je hypotheek niet betalen", is hierop een veel gegeven antwoord. Ok, dat is ook een feit. Maar zal ik eens een geheim verklappen over de verpleegkundigen? We ruimen niet de hele dag poep en pies.

Wij zijn de ogen en oren op de werkvloer, als ware verpleegtijgers en tijgerinnen

We zorgen er ook voor dat patiënten weer genezen het ziekenhuis verlaten. We specialiseren ons: Intensive care, hartbewaking, oncologie, dialyse, spoedeisende hulp, heelkunde, interne. Noem maar op, wij doen het! 's nachts, overdag, 24-7! We signaleren, communiceren, anticiperen, participeren, reanimeren, zitten artsen achter de vodden aan. Wij zijn de ogen en oren op de werkvloer, als ware verpleegtijgers en tijgerinnen. De patiënten rekenen op ons! Wij begeleiden de patiënt, de familie wanneer iemand ongeneeslijk ziek is, en sterft. Wij zijn degenen die de familie het laatst bij hun dierbare ziet, wij geven net DIE laatste zorg, dat specifieke stukje aandacht wat het verschil maakt. Poep en pies.. Ja, dat ook. Eerlijk is eerlijk. Maar dat streep je zo weg tegen al het andere wat dit vak te bieden heeft. De zorg is namelijk wèl leuk...

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC.

Lees ook haar vorige blog: Ik ben Jack