Daniëlle van Caspel genomineerd als Zorgvrouw: ‘Als het nodig is, kom ik op het bed zitten’

15 maart 2019

Haar beeldscherm laat ze het liefst in de gang staan. En hoeveel stapels papierwerk er ook liggen, ze gaat tóch even praten met die verdrietige patiënt. Daniëlle van Caspel werkt al 26 jaar als verpleegkundige bij HMC. Vandaag is ze genomineerd voor de titel ‘Zorgvrouw van het jaar’ van het Vrouw-magazine van de Telegraaf.

Ze vindt het zo krom soms. Dan zit je op de computer lijstjes in te vullen. Dat een patiënt kans loopt op doorligwonden bijvoorbeeld. Ondertussen had je hem of haar al lang even kunnen draaien. Zo voorkom je die kans. ,,Maar daar heb je dan geen tijd voor. De overheid wil dat we alles op schrift vastleggen, maar ik besteed die tijd liever aan de patiënt.’’

Plezier

Het is een bekende ergernis onder zorgmedewerkers. Sommigen geven er om die reden zelfs de brui aan, maar Daniëlle (43) niet. Al 26 jaar werkt ze elke dag met evenveel plezier. Wat helpt, zegt ze: ,,Ik schrijf het van me af.’’ De verpleegkundige is binnen HMC een bekend gezicht. Ze blogt regelmatig over alles wat ze tegenkomt op de werkvloer; van moeilijke tot vrolijke onderwerpen. Altijd met een positieve insteek, altijd met een vleug humor. De rode draad is dat ze zoekt naar het menselijke. ,,Ik haak in op de actualiteit, maar ik ben niet zo van het politieke. Als het gaat over beleidsstukken, dan word ik daar niet echt warm van, maar als ik dan lees dat in het buitenland een computer aan de patiënt meedeelt dat hij is uitbehandeld, ja, daar vind ik wel wat van. Dat raakt me.’’

Topvrouw

Het contact van mens tot mens. Dat vindt Daniëlle het mooiste aan haar werk. Haar schoonzus Ilona gaf de verpleegkundige op voor de verkiezing tot Zorgvrouw van het jaar. Ze schreef: ‘Ik vind haar een topvrouw, omdat ze ondanks de werkdruk altijd ruimte maakt voor de mens achter de patiënt.’

,,Je moet zelf je momenten pakken’’, zegt de HMC’er daarover. ,,Als ik zie dat het nodig is, kom ik op de rand van het bed zitten bij de patiënt. Ik raak even een arm aan en vraag: hoe is het met u? Die scorelijsten komen later wel.’’

Haar verrijdbare beeldscherm, waarop verpleegkundigen alle medische gegevens invoeren, laat ze zo vaak mogelijk op de gang staan. ,,Dan zit jij op dat scherm te turen, terwijl de patiënt met grote ogen naar je kijkt, zo van, hallo, het gaat hier om mij. Dat wil ik niet.’’

Intiem

Als oncologieverpleegkundige ziet ze mensen op de meest vreselijke momenten in hun leven, maar ook op de mooiste. Als een patiënt beter is. ,,Dan ben ik oprecht óók blij.’’ Het bijzondere aan het vak van verpleegkundige is dat je ‘heel snel heel intiem contact’ hebt. ,,Je krijgt een kijkje in iemands gezinsleven, de patiënt vertelt vaak veel aan je.’’

Daniëlle werkt op de operatie-afdeling. Op het moment dat de patiënt onder het mes gaat, heeft die vaak net pas de diagnose gehad. ,,Wij zien de patiënten vlak nadat ze de eerste klap hebben gehad, als het hele circus begint. Aan de ene kant moet je zakelijk zijn, aan de andere kant steun je ze. Dat breng ik ook over aan leerlingen. Zorg voor de ‘mango-momentjes’, doe af en toe iets waar de patiënt blij van wordt.’’

Daniëlle ging op haar zeventiende het vak al in. ,,Ik wist niet wat ik wilde en keek mijn hele jeugd uit op ziekenhuis Antoniushove. Ik woonde in de Haagse wijk Mariahoeve. Toen dacht ik: ik ga daar maar werken.’’

Roeping

Ze vindt er haar roeping en vertrekt nooit meer. Al deed ze wel ooit een poging. ,,Ik stapte over naar het Lange Land ziekenhuis, want dat is bij mij om de hoek.’’ Maar nog geen maand later stond ze alweer op de stoep bij haar oude werkgever. ,,Ik miste mijn eigen ziekenhuis. Antoniushove is mijn thuis, ik ben hier opgegroeid, het is een deel van mij. Dan maar wat verder reizen.’’

Daniëlle maakte veel mee in Antoniushove. Ze ontmoette er haar man, ‘huppelde er zwanger rond’ en haar eigen moeder overleed tien jaar geleden op haar eigen afdeling aan borstkanker. Dat laatste was heftig, maar bracht haar ook veel. ,,Ik heb gezien dat de ziekte zich niet beperkt tot het ziekenhuis. Die gaat thuis verder. Dat was een heel waardevol inzicht.’’

Behalve van haar blog is Daniëlle van Caspel binnen en buiten HMC ook bekend van het recent verschenen boekje ‘Ik ben Jack’, een samenwerking met collega Angelique van Staveren, die de illustraties maakte. Het boekje legt aan kinderen uit wat kanker is.

Stemmen

Vind je Danielle ook een topper en wil je op haar stemmen? Ga dan naar: https://vrouw.nl/artikel/shop-acties/60207/wie-is-jouw-zorgvrouw-stem-nu-op-de-10-genomineerden