Coronavirus: wat moet u weten?

Daniëlle van Caspel blogt: Een schil maakt het verschil

10 april 2020

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC. Tijdens de coronacrisis helpt ze zo nu en dan op de IC. Ze schreef er een blog over.

De telefoon ging. Er werd mij gezegd dat ik een avond op de IC mocht helpen. "Geen probleem!" riep ik redelijk impulsief. "Lijkt me leerzaam en interessant". Eenmaal opgehangen moest ik toch wel even slikken. Want tja, wat zou ik daar gaan aantreffen? En zou ik mezelf wel nuttig kunnen maken, of zou ik alleen maar in de weg lopen?

Schillen
Ten tijde van nood moet je creatief zijn, dus de IC heeft een oplossing bedacht om zo productief mogelijk met hun kostbare tijd en materialen om te gaan. De IC verpleegkundigen zijn schil één en dragen hun eigen uniform, tenzij ze werken bij de covid-patiënten aan de beademing. Dan dragen zij een isolatie-outfit. Een markering op de vloer geeft aan waar de grens is. 

In de zogenaamde 'schone ruimte' staan de mensen klaar van de tweede schil, waaronder ik. Onze groep bestaat onder anderen uit verpleegkundigen van de afdeling, operatiepersoneel en collega's van de poliklinieken. We dragen groene kleding, om duidelijk te kunnen maken wie welke taak heeft. Aangezien er weinig geopereerd wordt en de poliklinieken praktisch stil liggen, werken we nu op de IC waar de werkdruk zo hoog ligt. Schil twee geeft bijvoorbeeld materialen aan, maakt medicatie klaar, isolatiebrillen schoon en stuurt monsters voor het laboratorium weg. Ook helpen we soms mee met patiënten te draaien. Dat betekent dus een pak en handschoenen aan en een mondkapje, bril en muts op.

En dan is er nog een derde schil met blauwe kleding. Dit zijn de zorgondersteuners. Zij zorgen voor het aanvullen van materiaal en bijvoorbeeld schoonmaaktaken. Het is voor IC-personeel geen doen om steeds de isolatiekleding aan en uit te trekken als ze iets nodig hebben. Dit kost tijd en het is ook zonde van het kostbare materiaal, want na het uitdoen moet het meeste ook worden weggegooid.

Onwerkelijk
Een IC-verpleegkundige liet mij de patiënten zien, stuk voor stuk slapend aan de beademing. En niet alleen maar hele oude mensen die van alles mankeren! Raar om rond te lopen in een ruimte waar voor je gevoel de corona je om de oren vliegt en erg om te zien hoe lelijk het virus om zich heen grijpt. Deze mensen zijn zich niet bewust van het feit dat ze hier nu liggen met een slang in hun keel omdat ze niet meer zelfstandig kunnen ademen. Aangesloten aan wel tien infuuspompen en andere slangen, met allemaal mensen in pakken om hen heen. Bijna onwerkelijk.

Helaas kwam er een patiënt te overlijden. Zijn echtgenote en zoon mochten, in isolatiekleding, afscheid nemen. Maar dit is erg onpersoonlijk natuurlijk. Zeker omdat je na afloop ook iemand vanaf anderhalve meter afstand moet condoleren. Dit is echt heel triest om te zien.

Keihard werken
Het IC personeel werkt keihard! Zo'n pak is bloedheet en het masker snijdt echt in je gezicht. Maar ze moeten door, ook al weten ze niet voor hoe lang en wat er verder nog boven hun hoofd hangt. Wat me het meeste bijblijft, is het saamhorigheidsgevoel. Normaal werken we allemaal in alle uithoeken van het ziekenhuis, iedereen doet zijn eigen taak en is een schakel in het bedrijf dat HMC heet. Je kent niet iedereen persoonlijk natuurlijk. Personeel werkend op de operatiekamer, op de poliklinieken, op andere afdelingen, de andere locatie. Maar nu werken we allemaal aan hetzelfde doel. We proberen elkaar te helpen. Al kun je niet véél doen: alle beetjes helpen om ons hierdoor heen te slaan. Met elkaar!