Daniëlle blogt: ‘Tussen de regels door gaf ik hen hét steuntje in de rug’

29 mei 2020

Maandagochtend, ik was vrij, toen ik op mijn privénummer werd gebeld door een onbekend nummer. Een man aan de andere kant van de lijn wilde mij bedanken voor de goede zorgen aan zijn echtgenote. Ze bleek een paar dagen ervoor te zijn overleden.

Hoe komt deze meneer aan mijn privénummer zult u zich misschien afvragen?

Dat moet ik even uitleggen. Ik geef deze namelijk nooit aan patiënten, sterker nog, het mag eigenlijk niet eens. En toch had ik een reden om een keer van deze regel af te wijken…

Weer naar huis met een stoma

Een tijd geleden had ik een lieve dame als patiënt onder mijn hoede. Ze had kanker en een stoma gekregen. Een stoma die haar heel wat narigheid bezorgde omdat hij steeds aan het lekken was. Zowel mevrouw zelf als haar echtgenoot werden hier best onzeker van. Ze wilde graag naar huis, maar vond dit ook erg spannend. Voor thuis hadden we de thuiszorg al ingeschakeld. Nu het ontslag uit het ziekenhuis dichterbij kwam, bleek dat er een korte overbruggingsperiode nodig was. Eén dag waarop er geen thuiszorg mogelijk was.

De thuiszorg zou maandag komen en mevrouw ging zaterdagmiddag naar huis. Het stomazakje mocht tot maandag blijven zitten. Inmiddels hadden we een goede oplossing gevonden voor de stoma, maar het idee dat je thuis onder de poep zit zonder hulp is natuurlijk mensonterend. Ik had wel het gevoel dat het goed zou komen dat weekend, maar vond het sneu dat deze mensen daarover in de zenuwen zaten. Nu wilde het toeval dat deze mensen bij mij in de buurt woonden. En met dit in mijn achterhoofd bedacht ik een oplossing waarmee ik hen wat geestelijke rust kon bieden. Ik gaf ze mijn privételefoonnummer, in geval van 'nood-lekkages' tijdens dit weekend.

Ik gaf hen hét steuntje in de rug

Ergens voelde ik wel dat ze mij niet zouden bellen, dat het niet nodig zou zijn, maar toch gaf hen dit hét steuntje in de rug dat zij nodig hadden.

En dat klopt, ik ben niet gebeld. Tot vandaag.

De echtgenoot wilde mij hiervoor bedanken. Dat ze hier zo blij mee waren. Ook omdat ze wisten dat ik dit eigenlijk niet mocht doen. En dat klopt. We zijn zodanig aan regeltjes gebonden, dat er weinig meer kan op persoonlijk gebied. Menselijkheid wordt geprotocolleerd en is al gauw 'niet de bedoeling'. Diep in je hart wil je als verpleegkundige op bepaalde momenten die onzekerheid wegnemen, maar de regels voorkomen nou juist die uitzondering. Toen ik vanmorgen deze emotionele meneer aan de telefoon had, wist ik het zeker. Als dit simpele gebaar voor iemand zoveel betekend heeft, kan ik daar onmogelijk spijt van hebben.

Volg de regels zoveel je kunt, maar verlies vooral de menselijkheid niet uit het oog.