Blog: Sssttt...

4 april 2019

Sinds de nieuwe privacywet zijn intrede heeft gedaan, worden we steeds meer bewust van de regels omtrent dit onderwerp. En dat zijn er nogal wat.

We moeten er natuurlijk niet aan denken dat er persoonsgegevens uit het ziekenhuis op straat komen te liggen of dat er ergens een datalek ontstaat. Mijn beeldscherm mag alleen open staan als ik er inderdaad zelf naar kijk. Zo niet, moet ik mezelf uitloggen. Dat is logisch lijkt me. Als ik met mijn Cow (computer on wheels) rondhobbel op de werkvloer, is dit wel eens lastig. Ik moet namelijk heel vaak weg bij mijn beeldscherm. Gelukkig maar, anders zou ik geen patiënt meer zien.

'Onschuldige dans'

Tijdens het bezoekuur worden mij regelmatig vragen gesteld door bezoekers. Op welke kamer iemand ligt bijvoorbeeld. Als ik dan op mijn beeldscherm naar het patientenoverzicht kijk, lezen mensen regelmatig over mijn schouder mee. Ik probeer het beeld dan zo te draaien, dat ze niks kunnen zien, maar sommigen draaien gewoon een rondje met mij mee. Zich van geen kwaad bewust van deze onschuldige dans. Maar er zal maar net iemand bij zitten die kwade bedoelingen heeft.

Er mag geen papiertje of stickertje zichtbaar zijn op de afdeling met patiëntengegevens erop. Dat is er bij ons flink ingepeperd. Soms is het best een uitdaging. Tijdens de artsenvisite bespreek je de patiënten voor met de arts, voordat je de kamer betreedt. We hebben veel eenpersoons kamers. Dit doe je meestal op de gang. In het kantoor is het te druk en we hebben nu juist computers met wieltjes om langs de mensen te rijden. Tja, en soms horen de patiënten ons op de gang bespreken dat meneer Jansen op de kamer ernaast diarree heeft en Mevrouw van Rijn van een kamer verderop een hardnekkige schimmel. We hebben ook driepersoons kamers. Ook daar ontkom je er niet aan dat patiënten dingen over elkaar te horen krijgen. Ook liggen er patiëntenkamers rond de balie, waar onze secretaresse zit. Ook daar horen deze patiënten wel eens informatie over iemand anders.

'Op fluistertoon praten'

Kortom..laten we rekening houden met de wet, deze volgen waar kan. Maar laten we vooral niet overdrijven. Ik kan niet de hele tijd alle deuren dichthouden, en in mijn dienst op een fluistertoon praten. Dat kan en dat gaat nu eenmaal niet. Het is en blijft een ziekenhuis. Dat is een dynamische omgeving. Laten we logisch en nuchter blijven nadenken, respecteer de privacy van de patiënten en elkaar. Je weet zelf heus wel wanneer iets wel of niet kan.

Maar het moet natuurlijk ook wel werkbaar blijven!