Blog: Oma Jannie

9 juli 2019

Klantvriendelijkheid heeft alles te maken met het respecteren van elkaar en elkaars regels. Ik heb hier wel eens eerder over geblogd.

De regels op onze afdeling zijn, dat er niet meer dan twee personen tegelijk op de kamer mogen, en van half vier in de middag tot half acht in de avond duurt. Uiteraard zijn we geen monsters en hebben we heus wel uitzonderingen op deze regels en knijpen we af en toe een oogje toe. Er mogen zelfs mensen blijven slapen en heel de dag aanwezig zijn. Maar er zijn wel randvoorwaarden nodig, want dit is namelijk niet bij iedereen nodig. Als mensen op sterven liggen of geen Nederlands spreken bijvoorbeeld. Ook als familie een grote rol kan spelen in de zorg is er veel mogelijk. We gaan mee met de tijd..

Politiepet

Maar regels zijn nu eenmaal nodig om alles in goede banen te leiden, anders is er onrust op de afdeling, wat leidt tot chaos. En dan kunnen wij niet goed ons werk doen. Het blijft nu eenmaal een ziekenhuis. Rust is belangrijk. Dat verandert niet met de tijd. Toch komt het regelmatig voor dat het erg druk is op een patiëntenkamer. Mijn politiepet hang ik dan uit pure frustratie aan de kapstok, want er word niet altijd geluisterd naar ons. En ik heb niet altijd tijd (of zin) om de beveiliging te bellen.

En dan, om acht uur, word ik aangesproken terwijl ik in de startblokken sta om langs mijn patiënten te gaan. Cow (computer on wheels) bij me, bloeddrukmeter, waszak, bloedsuikermeter. De karavaan staat klaar om aan zijn reis te beginnen.

En dan begint het...

"Zuster, mag ik wat vragen hoe is het met oma Jannie" Een redelijk geagiteerde dame komt op mij aflopen. Uhh.. Zonder af te wachten op mijn antwoord OF je iets mag vragen, moet ik kennelijk ook weten WIE oma Jannie is. We hebben veel oma's liggen namelijk. Deze dame ratelde gelijk door. Aangezien deze vrouw van de bomvolle kamer verderop vandaan kwam, raad ik zomaar dat daar oma Jannie verblijft. "Ik wil weten hoe haar bloeduitslagen zijn, want ze ziet er zo rot uit en wil alleen maar slapen"

Goed, de situatie vraagt er kennelijk om.

"Punt 1; Nee, u mag niets vragen, want het is na het bezoektijd en ik ben met mijn werk bezig, bovendien heeft u vier uur de tijd gehad om iets te vragen"
"Punt 2; bent u haar contactpersoon? Zo niet, geef ik überhaupt geen informatie"
"Punt 3; u vraagt om bloeduitslagen, maar dat mag alleen een arts geven"
"Punt 4; oma Jannie wil alleen maar slapen omdat jullie met zijn zessen al vier uur in haar kamer, met onrustige kinderen en een baby verblijven, dus ja, als oma Jannie graag wil slapen, dan kan ik haar heel goed begrijpen!"
"Punt 5; het bezoekuur is allang voorbij, dus het is hoog tijd om nu naar huis te gaan"
"Punt 6; horen uw kinderen niet allang in bed te liggen in plaats van in een ziekenhuis rond te rennen?"

'Wat ik HAD willen zeggen'

In mijn hoofd ratel ik deze tekst natuurlijk zonder moeite op, maar in het echt zou ik dan een groot probleem hebben. Dan is er ruzie. Je kunt niet altijd zeggen wat je denkt natuurlijk. Eerlijkheid duurt niet altijd het langst. In het echt glimlach ik dan even vriendelijk, of doe een poging daartoe en zeg:

"Ik ga nu toch naar haar toe om bij haar te kijken, gaat u nu dan gelijk even afscheid nemen?"

Opgelost...

Deze mensen hebben geen enkel idee wat ik allemaal HAD willen zeggen, maar NIET heb gedaan.
Oma Jannie kan er natuurlijk niks aan doen, de familie is betrokken en willen goed doen en zien
dan niet altijd wat er dan juist 'verkeerd' gaat.

Oma Jannie is gewoon lekker gaan slapen, die trok haar eigen plan. Ze was uitgeput van het vele
bezoek, het bezoek maakte hieruit op dat het vast slecht met haar ging. En komen dan op hoge
poten naar ons toe. Bij het weggaan zei ik nog wel even met een knipoog "Morgen maar iets minder en korter bezoek hė?, beter voor oma Jannie".

"Ja zuster, u heeft gelijk."

Ik vroeg me nog wel af, of ik ook gelijk had gekregen als ik die tirade uit mijn hoofd had
uitgesproken.

Ik denk het namelijk niet...

 

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC.

Lees ook haar vorige blog: 'Helaas, u mag naar huis...'