Blog: 'Helaas, u mag naar huis...'

28 mei 2019

De meeste mensen komen in een ziekenhuis met het doel om er zo snel mogelijk weer weg te kunnen. Je ligt er ten slotte niet voor je lol. Helaas geldt dit niet voor iedereen. ik herinner me nog heel goed een patiënt die ik heb verpleegd in ons 'oude' ziekenhuis, daar had je nog vier en zespersoonskamers.

"Goedemorgen meneer Pieters."

Hij is al vroeg op en haalt glaasjes water voor zijn kamergenoten. Ook heeft hij al netjes zijn bed
opgemaakt voor ons. "Jullie hebben het al zo druk, en ik ben blij dat ik kan helpen." Hij smeert de boterham van de buurvrouw en maakt een praatje met haar. Ze is dementerend en in de war, maar bij hem wordt ze rustig. De aanspraak kalmeert haar en doet haar goed. En eerlijk is eerlijk, het is druk en wij verpleegkundigen zijn maar wat blij met zijn hulp.

Tranen zijn zichtbaar in zijn ogen

In de middag verzorgt hij de bloemen op de kamer. Hij geeft me een kalmerend schouderklopje
als ik oververhit en veel te laat de bloeddrukjes kom opmeten. Meneer Pieters is er nu twee weken. Hij is erg ziek geweest, is geopereerd en herstelt goed. Hij is altijd blij en vrolijk. Lag de afdeling maar vol met zulke patiënten! Op een ochtend, net na de artsenvisite, zit de altijd zo vrolijke meneer Pieters op zijn stoel en staart naar buiten. Tranen zijn zichtbaar in zijn ogen. Alsof hij net een slecht nieuwsgesprek heeft gehad.

"Heb je het al gehoord van meneer Pieters?" zegt een collega,
"Het is zover, hij mag naar huis."

Wat voor de ene patiënt een zegening is, is voor de andere patiënt een vloek. Naar huis betekent voor hem weer terug in de realiteit. Terug naar de stilte, terug naar alleen zijn, terug naar niks. Een slechtnieuws gesprek dus... Hij wilde graag nog een paar dagen blijven, maar zijn DBC is al afgesloten en de volgende patiënt ligt al op de operatietafel.

Eenzaamheid

Helaas zie je dit fenomeen 'eenzaamheid' steeds vaker. Maar door de huidige gejaagde maatschappij wordt dit niet meer zo snel gezien. Iedereen is druk, druk, druk. Je rent als het ware van je wieg naar je graf. Terwijl deze mensen in het hier en het nu leven en de kwaliteit en waarde van het leven nog goed zien. Ze worden links en rechts ingehaald terwijl ze op een rustig tempo hun levenspad bewandelen. Ik denk terug aan de tijd van Meneer Pieters.

Ik zie hem nog zitten, met zijn koffertje, bij de tramhalte.
Echt lang hierbij stilstaan ging niet.
De telefoon ging, de volgende patiënt mocht gehaald worden...

 

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC.

Lees ook haar vorige blog: Vragen staat vrij