Blog: 'Een speciale patiënt'

28 december 2018

Verpleegkundige Daniëlle kan zich één patiënte nog heel goed herinneren.

Je kwam bijna een jaar geleden binnen op de afdeling Acute zorg. Je was op een eerder moment van de trap gevallen, had een paar ribben gebroken en je bleef maar pijn houden. In je buik. Het was druk, je moest lang wachten en wilde je bed afstaan aan iemand die het harder nodig had. Terwijl er eigenlijk op dat moment niemand was die het harder nodig had dan jij. Je kwam bij ons op de afdeling. Al snel bleek met wat voor monster je in gevecht zou moeten. In je buik zat namelijk een grote tumor. Een toevalsbevinding.

Lief en belangstellend

Angst, onzekerheid, hoop en vrees vulden de dagen erna en je hoofd met zorgen: je man, je puberdochters... Je was nog zo hard nodig en nog veel te jong. Terugkijkend stond je al tien nul achter voordat de strijd eigenlijk begonnen was. Wat had je een pijn. En toch wilde je zelf naar het toilet lopen. Eenmaal daar moest je huilen en sloeg ik mijn arm om je heen. We hebben daar even zo gezeten. Ik wist niet eens wat te zeggen. Maar dat hoefde ook niet. Je hebt zo je best gedaan om dit te overleven, maar het was je niet gegund. Het was zo oneerlijk, omdat je zo snel achteruit ging. Geestelijk was het niet bij te benen. Ook niet voor je naasten. Maar toch bleef je lief en belangstellend naar anderen. "Hee Daantje, hoe is het met je?" Terwijl je er zelf zo slecht aan toe was.

Boeddhabeeldje

Als team vonden we het een eer om jou en je familie in die korte tijd te hebben leren kennen en te kunnen bijstaan. We vonden het heel belangrijk dat jullie als gezin tijd samen doorbrachten, terwijl er nog zo weinig tijd was. Er waren veel 'mango' momentjes. De nepkaarsjes bijvoorbeeld, zodat je een gezellig avondje met je man kon doorbrengen. Je gezin kwam in een slechte B-film terecht en jullie zaten in een trein die maar doordenderde. Zonder haltes. Er was geen tijd voor rust. Er was veel verdriet, pijn en onzekerheid. Je hebt een onuitwisbare indruk achtergelaten op ons. Dagelijks worden we hier nog aan herinnerd door het prachtige boeddhabeeld dat je aan ons hebt gegeven. Hij heeft een mooi plekje in ons kantoor gekregen. Ik hoop dat je je rust hebt gevonden.

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC Antoniushove

Lees ook de vorige blog van Daniëlle >>