Blog: 'Een griezelige nachtdienst'

26 november 2018

Verpleegkundige Daniëlle is geen fan van de nachtdienst.

De nachtdienst is nooit mijn favoriete dienst geweest. Mijn lichaam schreeuwt om te kunnen slapen en mijn darmen protesteren en begrijpen niet wat er aan de hand is. Gewapend met een zaklamp in de hand struin ik alle kamers af. Hier en daar geef ik pijnstilling en 'even' een prik(je), glaasje water, meet een bloeddruk en verwissel infuuszakken. Ik heb het altijd koud tijdens de nachtdienst en kan nooit wachten tot het licht wordt. De kopjes thee zijn niet aan te slepen.

Eng in het donker

In het donker is ook alles eng. Op onze afdeling hangen allemaal zwart- wit prenten van vroeger. Portretten van geleerde medische mensen uit ongeveer 1900. Tenminste, zo lijkt het. Wie het weet mag het zeggen. Overdag heb ik daar geen last van, maar in de nacht voel ik hun ogen in mijn rug priemen als ik langsloop. Er hangt ook een groepsfoto van de nonnetjes in habijt, poserend voor het ziekenhuis uit de vorige eeuw. Wel lekker warm in de nachtdienst denk ik dan, een habijt...

Een grap?

Terwijl ik naar dat portret stond te staren, kwam er een patiënt naast me staan. De beste man vroeg me "En? Welke bent u?" Verbaasd keek ik hem aan en hoopte toch echt dat deze man of in de war was, of een goed gevoel voor humor had. Gelukkig bleek het laatste het geval te zijn. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht en samen staarden wij nog even naar de prent uit lang vervlogen tijden.

Daniëlle van Caspel is verpleegkundige op de oncologie-afdeling in HMC Antoniushove

Lees ook de vorige blog van Daniëlle: 'Het meest gebruikte woordje in de zorg' >>