“Het is vandaag gelukt, dus morgen komt ook goed”

Moeder worden – voor veel mensen vanzelfsprekend, maar voor Kristine was het de vraag of ze daar wel echt over kon dromen. Haar medische voorgeschiedenis maakte een toekomst met kinderen onzeker. Ze wilde advies, dus stapte ze samen met haar partner Feo naar het Moeder- en Kindcentrum in HMC Westeinde. Nu zijn ze ouders van June én de pasgeboren Joya, wat ‘vreugde’ betekent. En dat is precies wat ze als gezin van 4 uitstralen.

We zijn in het lichte appartement van Kristine en Feo in de binnenstad van Den Haag. Overal ligt vrolijk speelgoed van June en Joya, aan de muur hangt een slinger van geboortekaartjes. Kristine is pas 36, maar bij de deur staat haar loopkruk en ze zit in een speciale sta-op-stoel. “Waar zal ik mijn verhaal beginnen?” zegt ze met een lach. En dan vertelt ze wat ze medisch heeft meegemaakt: een verhaal van vallen, opstaan en nooit opgeven.

Altijd in beweging

“Ik was 10 toen ik opeens mank begon te lopen. Operaties en fysiotherapie hielpen me weer op de been. Op mijn 21e kwam de heuppijn terug tijdens een potje hockey. Operatie na operatie volgde, en ik kwam niet meer van de krukken af. Op mijn 23e kreeg ik een nieuwe heup. Van dansles geven in Kenia naar revalideren in een verzorgingshuis, een bijzondere ervaring, maar echt herstellen lukte niet. Ik pakte zwemmen en yoga op… en toen ging het mis. Bij een ogenschijnlijk onschuldige oefening schoten beide schouders uit de kom.” De schouders herstellen niet goed, en een jaar later gebeurt het opnieuw. Ze wordt onderzocht op de afdeling orthopedie van het ziekenhuis. Daar blijkt dat er veel meer aan de hand is: een eerdere breuk, een scheurtje in het kraakbeen en instabiele schouders. De orthopeed vermoedt dat Kristine hypermobiel is. Een extra onderzoek in het LUMC bevestigt het. Opereren is helaas niet meer mogelijk. Kristine: “Ik kon mijn schouders niet meer belasten, en op krukken lopen ging ook niet meer.” Toch laat ze zich niet uit het veld slaan. “Tegenslag? Daar word ik creatief van.” Ze koopt een stepje en vindt haar eigen weg.

“Het hele team van het Moeder en Kindcentrum gaf ons rust en vertrouwen”

Tijdens haar revalidatie ontmoet Kristine Feo. Ze worden verliefd en gaan samenwonen. De droom om moeder te worden had ze bijna losgelaten, maar ineens sluipt de twijfel binnen: wat als mijn lijf, met een beetje liefde, toch een zwangerschap aankan? Misschien is mijn lichaam juist sterker door alles wat ik heb meegemaakt en helpt het me daardoor juist door de bevalling heen. Samen met Feo praat ze erover met gynaecoloog Aimee Sparendam van het Moeder- en Kindcentrum. “Het voelde bijzonder dat ze dit echt met ons wilde bespreken,” zegt Kristine. In plaats van te vragen: “Zou je dat wel doen?” zei Aimee bemoedigend: “Samen tackelen we de beren op de weg.”

Een geweldig team

Kristine: “Dat ik zwanger werd, was echt een geschenk uit de hemel.” De zwangerschap verloopt verrassend goed, tot halverwege blijkt dat haar heupprothese losraakt. Plotseling staat alles op zijn kop. “Hoe kon ik nou het beste bevallen?” Het team van het Moeder- en Kindcentrum onderzoekt alle veilige opties. Uiteindelijk wordt het een keizersnede, een bijzondere ervaring. “Aimee was geweldig, en het hele team trouwens. Ze gaven me zoveel rust en vertrouwen. Er mocht zelfs muziek aan in de operatiekamer. June werd geboren op een prachtig liedje. Voor ons een moment om nooit te vergeten.”

Na June komt Joya

Na de bevalling breekt een moeilijke periode aan. Met de steun van dierbaren en goede revalidatie vindt Kristine langzaam haar draai. Een halfjaar later ondergaat ze een nieuwe heupoperatie. “Je wil er zijn voor je kindje, maar dat lukt niet altijd,” vertelt ze. Het herstel gaat langzaam, en in het zorghotel waar ze tijdelijk verblijft, is ze met haar leeftijd veruit de jongste. Toch durven ze het opnieuw aan: een broertje of zusje voor June. Dankzij de goede begeleiding bij de eerste bevalling kiezen ze weer voor het Moeder- en Kindcentrum. “Op expertise moet je bouwen, en het hele medische team voelde voor ons zo vertrouwd,” zegt Kristine. “We werden met open armen ontvangen,” vertelt ze. “Aimee was met verlof, wat best spannend was, maar gynaecoloog Kim Boers en haar team kenden onze situatie en namen het stokje soepel over. We voelden ons echt gehoord. Ze vroegen zelfs of we weer muziek wilden op de operatiekamer.” Feo: “Het swingende OK-team!” Dansend op Daft Punk. Nu, vier maanden na Joya’s geboorte – met een gebroken teen, ja echt – straalt Kristine. “Mijn gezin is een geschenk. Feo en ik zijn echt samen ouders. Het is hard werken, met een lach en een traan. De uitdagingen blijven, zeker als moeder met een beperking, en soms moet je echt creatief zoeken naar hoe het wél lukt. Maar ik denk dan: ‘Het is vandaag gelukt, dus morgen komt ook goed.”